Dream sequence [2]

Ik werd wakker. Laten we aannemen dat ik wakker werd. Alle tekenen van ontwaken waren er: het moeizaam rechtop gaan zitten om de krijsende radiowekker af te zetten, het zonlicht dat in mijn tot spleetjes vernauwde oogleden brandt, de obligatoire ochtenderectie. Toen ik echter mijn vuist liet neervallen op de radiowekker teneinde de afschuwelijke muziek van MNM te stoppen, viel mijn oog op een object dat ik voordien nog nooit eerder had gezien in mijn slaapkamer. Naast mijn bed stond een ander bed. In dat bed lag een soort in menselijke vormen geboetseerde schimmelinfectie. Om precies te zijn ging het om een magere zwerver met zwartgeblakerde vingers, zwartomrande ogen, een stoppelbaard en vuilblonde, halflange, uitgedunde haren die in geen vijftien jaar gewassen waren. Om één of andere reden was mijn bed ’s nachts verplaatst naar een andere ruimte in ons bescheiden huis. De zwerver ging op zijn zij liggen, keek me aan met een doodse blik in zijn ogen en vroeg om wisselgeld. Dat had ik uiteraard niet, want ik lag nog halfnaakt in bed. Na enkele woorden te hebben uitgewisseld verdween de man in het niets.
Vermoeid, suf en totaal in de war bleef ik nog enkele seconden liggen vooraleer ik in een vervreemde stemming die het midden houdt tussen roes en angst de gang inliep waar ik mijn vader tegen het lijf liep.

“Pa?”
“Ja zoon, is er iets?”
“Misschien vergis ik mij. Misschien was het maar een droom ofwel ben ik gewoon gek aan het worden, maar kan het zijn dat er vannacht iemand in een bed naast mij is blijven slapen?”
“Ah ja, dat is Jef. Die kerel die in de Kerkstraat woont. Ken je die niet?”
“Euh nee …”
“Hij heeft het een beetje moeilijk de laatste tijd. Relatieproblemen en zo.”
“Ah …”

Ik draaide me om en ging terug slapen. De dag is nu toch al om zeep. Een half uur later – het was ondertussen half tien – werd ik opnieuw gewekt door mijn radiowekker die om raadselachtige redenen was afgestemd op een Franse radiozender.