We Only Come Out At Night [1]

Een blonde jongen komt binnen en bestelt een pint. In de hoek van het bruine café, aan een ronde tafel zitten Eva en ikzelf te praten over de grondeloze lelijkheid van het menselijke ras, terwijl ik gebiologeerd naar de kont van het blondje zit te staren. Jeroen komt terug met drie pinten. Het blondje gaat naar de toiletten. Ik besluit hem niet te achtervolgen, zucht en neem een teug van het bier, terwijl Jeroen van wal steekt.
“Heb je de barman gezien? Die gast weegt zeker 130 kilo. Eén brok dynamiet! En dan die tatoeages! Het is een wandelend kunstwerk. Die zestien piercings in z’n gezicht maken het helemaal af! Hoeveel zou zoiets kosten?”
“Waarom wil je dat weten?”, komt Eva tussenbeide. “Je bent toch niet van plan om je smoel te laten verminken door zo’n ijzerwinkel?”
Jeroen luistert niet en ratelt door, zoals gewoonlijk. Ondertussen zak ik achteruit in mijn stoel en begin mijn glas in recordtempo leeg te drinken, terwijl ik mijmer over de jongen die net het café en daarmee mijn leven is binnengestapt. Af en toe wordt mijn roes onderbroken door een raaskallende Jeroen.
“Ik heb totaal geen verstand van die dingen, maar stel dat zo’n piercing 5 à 10 euro kost. Als ik er zestien in mijn gezicht laat boren dan zou het mij tussen de 80 en de 160 euro kosten. Wat denk jij, Eva?”
“Ik denk dat je een idioot bent, Jeroen. Als één of ander metaal jouw mooie snoetje bezoedelt dan naai ik mijn kut dicht.”
“Ach mens, dan neuk ik je gewoon anaal. Wees nu eens lief en geef een antwoord op mijn vraag: Hoeveel kost zo’n piercing?”
“Alleszins meer dan 5 à 10 euro. Hoe ga jij in godsnaam zestien piercings betalen? Je hebt deze week al 500 euro schulden gemaakt en de maand is nog maar pas begonnen. De enige reden waarom je hier elke dag pinten kan zitten heisen is omdat ik je betaal als de luxehoer die je bent.”

Eva en Jeroen beginnen me mateloos te irriteren. Het wordt stilletjesaan tijd dat het gesprek een andere wending neemt. Ik moet me beginnen moeien. Het kan niet anders.
“Zeg Jeroen, heb je er ooit aan gedacht om punker te worden?”
Het ruzieënde koppeltje kijkt me verrast aan, verbijsterd zelfs.
“Een punker? Euh nee.”
“Misschien moet je dat toch eens overwegen. Voor jou is het alvast een serieuze carrièrewending.”
Eva begint te zeuren, de stomme trut: “Jeroen, waar heeft die flikker het in godsnaam over?”
“Luister Eva. Twee dingen. Ten eerste wil ik je vragen – of nee, ik eis het! Ik eis dat je mij nooit meer een flikker noemt in mijn nabijheid of ik snij je tepels af en bak ze in olijfolie. En ten tweede, punkers steken veiligheidsspelden door hun oorschelpen, neus en weet ik veel wat nog allemaal. Als goedkoop alternatief voor piercings kan dat wel tellen. Wat denk jij, Jeroen?”
Jeroen weet duidelijk niet wat hij moet doen. Antwoorden op mijn vraag of zijn vriendin verdedigen. Hij kiest voor het eerste – een wijze keuze.
“Het is natuurlijk aanlokkelijk, maar …”
“Punkers zijn vies!”, roept Eva, het rijkeluisdochtertjedatm’nklotenkankussen.
“Ze zijn vooral erg ijdel”, repliceerde ik, “Ik ben nog een tijdje samengeweest met een punker en ik kan je verzekeren: als hij evenveel aandacht besteedde aan mijn lul als aan zijn hanenkam dan zou ik hier nu niet als een vadsige bierspons zitten. En als je mij nu wilt excuseren. Ik heb nog dringende zaken af te handelen.”

De blonde jongen was teruggekomen; een naar schatting twintigjarige halfgod met volle lippen als rijpe vruchten, stralend blauwe ogen en een glimlach om van te smelten. Mijn blik dwaalt op een bijna obscene manier af bij de aanblik van zoveel vleesgeworden Schoonheid. Ik sta op en loop naar het tuinterras, ‘mijn’ kersverse muze achterna. Als ik plots schijnbaar zonder reden vertrek, kijken Eva en Jeroen me na. Eva met een blik van hartstochtelijke haat.

***

Vervolg vind je op We Only Come Out At Night [2]