Recensie: Het verdriet van België

“Het verdriet van België is een roman van de Belgische auteur Hugo Claus, voor het eerst verschenen in 1983 bij uitgeverij De Bezige Bij. Het werk wordt algemeen als zijn magnum opus beschouwd. De roman schildert een niet erg vleiend portret van een Vlaamse collaborerende familie in de jaren voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog, maar het is ook een bildungsroman over een eigenzinnige adolescent die besluit om ​​schrijver te worden.” – Wikipedia

Ik stapte op de trein en schoot vlug het tweedeklassedepartement (of hoe heet dat) binnen. De trein was zo goed als leeg. Eindelijk rust. Eindelijk verlost van al dat klootjesvolk. Stomme trutten die mij vertellen dat ik meer enthousiasme moet uitstralen, dat mijn cv beter kan, dat mijn lul te breed is om deftig te pijpen, dat ik mijn jockstrap thuis moet laten … Maar nu dus eindelijk rust. En hoe kun je de rust beter bewaren dan met behulp van crystal meth? Jammer genoeg had ik geen meth en moest ik dan maar genoegen nemen met een blikje fristi en een fallusvormig broodje kaas. Na het verorberen van de homofiele spijzen zette ik mijn iPod op om naar The Orb te luisteren en leunde ik voldaan achterover in de met tijgerbont bedekte zetels van de NMBS-trein. Ik stak een sigaretje op en mijn broek af. Het ware leven ontstaat in het tot rust komende brein van een seriemoordenaar.

Mijn rust werd echter plotsklaps verstoord toen één of andere vrouw met haar debiele vriendje over mij kwam zitten. Weg rust! Ergernis overwelmde mijn vermoeide, afgetakelde lichaam. Toen de vrouw haar sluier afdeed, begon ik bijna over te koken van woede. Wat een verschrikkelijk, lelijk wijf! Met dat mottige, vuilblonde kapsel uit stofdraden! En een smerige adem die stinkt alsof een rat met syfilis in haar bek is geëxplodeerd! En dan die vorte smoel! Haar wangen lijken wel twee aangebrande hamburgers, volledig ingewreten door de acné. Bah! Als ik met zo’n rotkop zou zijn geboren, dan sneed ik hem eraf met een kettingzaag. Al was het maar uit respect voor het menselijke ras.

Gelukkig was er ook goed nieuws. In mijn handen lag immers een leuk en bijster interessant boek van ene Hugo Claus. Hugo Claus was een stukadoor uit Ravels die in zijn vrije tijd stationsromannetjes van bedenkelijk allooi schreef, maar met het pornografische werk ‘Het verdriet van België’ een grote, zij het kortstondige populariteit kende in het Brusselse homomilieu van de jaren ’80. Ik vond het in ieder geval een heel mooi boek en geef het dan ook een 10. Vooral de scène waarin Bea de twee maanden oude puppy van haar buurvrouw Peggy van de verdrinkingsdood redt, werkte op mijn lachspieren.